Velmont - Odin Hørthe Omdal

Meg og Rebecca såg «The Golden Compass» (Det gyldne kompasset / Northern Lights) på fødedagen min 6. desember. Etter filmen lente me oss attende i stolane og tok livet med ro medan me høyrde på musikken, las rulleteksten og prata um filmen. Den digre Colosseum-salen vart ganske raskt tom, so me sat og åt upp popkornet åleina. Nede i salen stod tvo vaktar og såg sint opp på oss.

Um tid

Fyrr filmen er det masse reklame. Kjem du då filmen skal starta er det berre drit på lerretet. Dette sit folk og ser på, eg gjer det ofte sjølv. Likevel forsvinn folk som dugg for soli når filmen er slutt og du kann sitja og njota musikken og lata filmen sine intrykk søkkja inn. Det er tid for å kosa seg litt lengre i stolen og prata med sidejenta di, det er å visa respekt for dei som hev laga filmen. Tidi du brukar på å roa ned slik er ikkje lang. Det er ei koseleg tid. Gjeng du på kino, so er det ikkje av di dette er noko du «må få gjort», men av di det er kos. Kvifor spring folk ut av salen som um dei hadde pesten i hælane då? Nei, det veit eg ikkje.

Kinoarbeidarar

So stod desse to folki heilt nede i salen og venta då. Dei stod og såg opp på oss. Stod og glante. Stygt. Skikkeleg stygt. Med hat i augo. Dei kunne ikkje godt koma opp og seia me måtte ganga; me hadde jo trass alt gjeve yver 200 kr for å sitja der (hekkan det er so mongodyrt!). Ho eine dama gjekk, medan mannen stod att. Då rulleteksten var ferdig, pakka me saman og gjekk mot døri.

Rebecca gjekk fyrst og såg burt på fyren, han såg vekk med eit surt utrykk. Eg såg han inn i augo og smilte, men fekk det same sinte, sure andletet. For ei tispa!

Utgang

Me kom ut i hallområdet. Alle dørene var lukka, og det var fleire som var rømningsvegar. Me hadde verkeleg ikkje peiling på kvar me skulle gå ut, eg ville jo ikkje setja av ein alarm heller (alt ljoset var slege av). So me gjekk rundt til andre sida av salen, men der òg var det låst og lukka. Då kom kinofyren etter oss og såg endå sintare ut, han låste opp ei dør. Eg sa at me ikkje fann utgangen, han svara surt «Den hadde du funne um du ikkje absolutt måtte gå rundt til andre sida av kinoen». Ærleg talt, dei dørene var lukka – eg kunne jo faenmeg ikkje vita at dei var låst opp og ikkje kobla til alarm. Det står jo store alarmboksar ved sidan av dei.

I Stavanger, «Across the Universe»

Mange dagar seinare sit meg og Rebecca på Kino1 i Stavanger og ser slutten på «Across the Universe». Då rulleteksten kjem (med bilete og musikk) sit ein god del av salen att, faktisk. Me ser det saman, medan eit par gjeng. Likevel er det heilt tomt i salen når den svarte delen av rulleteksten kjem. Filmen «Across the Universe» var ekstremt mykje betre enn «Det gyldne kompasset» (som var skikkeleg, skikkeleg dårleg og skuffande). So det var i gode ordlag me prata um filmen medan me koste oss med den kule musikken.

Bak i salen stod ein annan filmtilsett og venta på at alle (altso me) skulle gå ut av salen. Me rydda saman tingi og gjekk mot utgangen, eg såg opp på mannen og smilte – han smilte attende med augo. Ah, mykje herlegare, mykje meir koseleg. Eg plar nærast alltid sjå rulleteksten på filmar (ikkje når dei er kjempedårlege og eg vil gå) og hev aldri vorte utsett for so sinte og vonde tilsette som på kino i Oslo.

Inga forbryting å sjå rulleteksten

Å gå på kino i Stavanger i motsetnad til Oslo er som å vera på andre sida av universet.

Alle lær seg: det inga forbryting å sitja att å sjå rulleteksten. Det er kos!